صغیر اصفهانی

 

هر کس نه بعشق از سر اخلاصقدم زد              

 از پای در افتاد و به سر دست ندم زد

 

آن یار عرب زاده  ی ما بین که دو ترکش           

 یغمای عرب کرد و شبیخون به عجم زد

 

خون دل عشاق ز مژگان سیه ریخت                           

آندم که میان دو سپه چشم بهم زد

 

کردم ز طبیبی طلب داروی غم گفت                      

 بایست از تیشه ی می ریشه ی غم زد

 

در مذهب رندان بتر از کفر دو رنگی است                

 بایست که دم یا ز صمد یا ز صنم زد

 

از خوان فلک دست فروشوی دلا چند                    

بتوان چو مگس دست بسر بهر شکم زد

 

چون جوز مرا مغز سراز کاسه برون شد             

 از بسکه فلک بر سر من سنگ ستم زد

 

 خاموش صغیرا که بد اندر ید حکمت         

 آن خامه  که بر صفحه تقدیر رقم زد

 

/ 0 نظر / 78 بازدید